Prof. Dr. Ali Akyüz

Hz. Peygamberi tanımak; onu kabullenmek, yakınlık hissetmek, örnek almak ve sevmek için vazgeçilmez bir esastır. Tanımadan ne iman etmek, ne sevmek ne de örneklemek söz konusu olur. Tebliğin baş köşesine seçtiğimiz kelam-ı ilahî de bunu açıkça ifade etmekte ve inkâr edenlere, peygamberlerini tanımadıkları için mi onu reddettiklerini sormaktadır.

Sadece tanımak yeterli bir öğe değildir. Asıl ve önemli olan yeterli ve doğru tanımaktır. Amaç; Hz, Peygamberin, beşer üstü niteliğini değil, beşeri kimliğini bilmek ve tanımaktır.

Bu konu, İslam'ı hayata geçirmek için ayrı bir önem arz etmektedir. Çünkü her şeyimizi kendisine borçlu olduğumuz Yüce Allah, Hz. Peygamberi bize en ideâl bir örnek olarak göstermekte ve kendi zâtını gerçekten sevenleri bu sevgilerini ispat et­mek için Rasûlün'e itâate davet etmektedir. Başka bir vesile ile de bu itaatin kuru bir itaat değil de, içten gelen bir itaat olmasını istemektedir.