Son derece geniş ve kapsamlı bir konunun kısa ve oldukça sınırlı bir yazı çerçevesinde ele alınmasının zorluğu tartışılmayacak ölçüde vazıhtır. Dolayısıyla bu çalışmamızda, sınırların iyice belirlenmesinin gerekliliği şüphe götürmez bir ihtiyaçtır. Öncelikle, tarih boyunca Müslüman düşünürlerin Kitab-ı Mukaddes’ten hareketle Hz. Muhammed (sav)’in nübüvvetini ispatlama gayretleri üzerinde durulacak, konuyla ilgili yorum ve düşüncelerine yer verilecektir. Genel bir tarih çerçevesinde konuyu ele almanın yol açacağı belirsizliği önlemek amacıyla da belirli birkaç klasik dönem eserinden hareket edilerek ilgili görüş ve yaklaşımlara genel bir bakış yapılacaktır. Üzerinde duracağımız eserlerden birincisi Nestûrî Patriği I. Timoteus (164-208/780-823) ile Abbasi halifesi Mehdî (158-169/775-785) arasında Bağdat’ta (165/781 ya da 166/782 yılında) gerçekleşen diyalog metninden oluşuyor. Bu eserin ehemmiyeti, Müslüman-Hıristiyan diyaloğunu yansıtan yazım çeşidinin ilk örneklerinden biri olarak telakki edilmesindendir. Metin, Patrik tarafınca kaleme alınmış olmakla beraber, halife Mehdi’nin şahsında Müslümanların Kitab-ı Mukaddes’i okuma usûlünü kapsaması açısından önem arz etmektedir. İkinci eser de dönem itibariyle birinci metinden kısa süre sonra kaleme alınmış bulunan İbnü’l-Leys Risale’sidir. Eserin önemi, Hz. Muhammed (sav)’in peygamberliğini müjdelediğine inanılan Kitab-ı Mukaddes ifadelerini ilk defa bir araya getirip günümüze kadar ulaşan en eski Müslüman eseri olma özelliğini taşımaktan kaynaklanmaktadır. Söz konusu eser, Bizans imparatoru VI. Konstantin’e (780-797) hitaben, halife Harun er-Reşid (170/786-193/809) adına (795 yada 796 yılında) yazılmış bir mektup mahiyetindedir. Tahlil edeceğimiz üçüncü eserimiz de, ilk iki metne oldukça yakın bir dönemde kaleme alınan, Hıristiyanlıktan İslam’a geçmiş bulunan Ali b. Rabben et-Taberî’nin (ö. 240/855) meşhur Kitabü’d-din ve’d-devle isimli eseridir. Bu üç eseri bir araya getiren ortak özellik, Hz. Muhammed (sav)’in müjdelenmesiyle ilgili ifadelere vakıf olmak amacıyla Müslümanların, Hıristiyanlara ait kutsal kitapları okuma ve yorumlama örneklerini barındırıyor olmalarıdır.