Îtikaf

Sözlükte "alıkoymak, bir yere yerleşmek" gibi mânâlara gelen îtikaf, fıkıh terimi olarak "içinde cemaatle beş vakit namaz kılınan bir câmide ibâdet niyetiyle ve belirli kurallara uyarak bir süre durmak" demektir.

Hz. Âişe, Resûlullâh'ın (Medîne'ye hicretten sonra) vefât edinceye kadar her sene Ramazanın son on gününü îtikafta geçirdiğini ifâde etmiştir. Bu sebeple Ramazan ayının son on gününde îtikafa girmek sünnettir. Bir belde içinde en az bir kişi bu ibâdeti yerine getiriyorsa bu sünnet ihyâ edilmiş sayılır, aksi halde ise oradaki tüm müminler sorumludur.

Îtikafa giren kişi def-i hâcet yâhut abdest gibi meşrû bir özrü olmadan dışarı çıkamaz. Hanımıyla cinsî münâsebette bulunamaz. Kendisinin ve âilesinin zarûrî ihtiyaçlarını temin için gerekli olan alışveriş muâmelesini dışarı çıkmadan mescidde yapabilir. Aksi halde îtikâfı bozulur. Kişi îtikaf esnâsında anlamsız konuşmalardan, özellikle günah sözlerden kaçınmalı; vaktini namaz kılarak, Kur'an okuyarak, duâ ve niyazda bulunarak, tefekkür ederek veya dînî eserler okuyarak değerlendirmelidir. Hanefî mezhebine göre hanımlar da, kocalarının izni dâhilinde kendi evlerinde, münâsip bir odada îtikâfa girebilirler. 

Bir müslüman için câmi gibi kutsal bir mekanda, Ramazan ayı gibi kutsal bir zaman diliminde dünya meşgalelerinden sıyrılarak belirli bir süre bütün varlığıyla Yüce Rabbi'ne yönelmek şüphesiz çok güzel bir ibâdettir. Ayrıca îtikâfa özellikle Ramazan ayının son on gününde girilmesi Kadir Gecesini de ihyâ etme fırsatı vereceği için ayrı bir önem taşır.

Ramazanın son on gününde sünnet olan îtikaftan başka, Ramazanda veyâ Ramazan dışında îtikaf niyetiyle câmide bir müddet kalmak sûretiyle de nâfile îtikâfa girmek mümkündür. Bu çeşit îtikafta süre sınırı yoktur. Bir kaç dakîka, bir kaç saat yâhut bir kaç gün dahî yeterlidir ve oruçlu olmak zorunlu değildir. Bunun yanında bir kişi eğer îtikâfa girmeyi nezrettiyse (adadıysa) bu îtikaf onun üzerine vâcip olur ve bu îtikaf süresince oruçlu olmak zorunludur.

Bibliyografya