Hz. Peygamber, yarının büyükleri olacak olan çocukları çok sever, onların gönlünü hoş tutar ve onların iyi birer insan olarak yetişmeleri için gereken özenin gösterilmesini emrederdi. Getirdiği din olan İslam, her şeyden evvel hoş görü, sevgi ve merhameti öngörüyordu. Bu kavramların en iyi tecelli ettirileceği varlıklar da çocuklardı. İşte bu sebepten dolayı çocuklar onun için çok kıymetliydi. Gerçi çocukları hepimiz severiz. Hatta çocuk sevgisi üzerine pek çok örnek de bulabiliriz. Ancak aşağıda zikr edeceğimiz örneğin üzerine bir başka örnek bulmak mümkün değildir.

Hz. Peygamber bir gün Mescid-i Nebevî'de sahabeye imam olmuş namaz kıldırıyordu. O zamanlar iki buçuk yaşlarında olan torunu Hz. Hüseyin de mescitte oynuyor, geziniyordu. Hüseyin, Hz. Peygamber'in secdede olduğu bir anda gelir ve dedesinin boynuna biner ve kafasının üstüne oturur. Hz. Peygamber, namazın aksatılmaması gereken rükunlarından biri olan secdeden kalkmaz. Ne zamana kadar? Tâki, torunu üzerinden kalkana kadar. Bu durum o kadar uzun sürer ki, arkasında namaz kılan sahabe içten içe korkmaya başlar; hatta Hz. Peygamber'in secdede ruhunu teslim ettiğini düşünenler bile vardır. Nihayet Hz. Hüseyin dedesinin boynundan aşağıya inince, o yüce Peygamber, "Allahu Ekber" diyerek doğrulur ve namazı tamamlar. Namazın sonunda sahabe Hz. Peygamber'in etrafına toplanır ve secdenin çok uzadığını, ruhunu teslim etti zannettiklerini, çok korktuklarını vs. söylerler. Hz. Peygamber, engin hoşgörü, sevgi ve merhametinin en güzel tezahürü olan bu olayı yine müthiş bir espriyle değerlendirir. "Secdeyi uzattım. Çünkü Hüseyin beni deve yaptı."

Hz. Peygamber'in bu örneğinin emsali yoktur. Zira, Allah'ın huzurunda ona ibadet halindeyken ve kendini ona vermişken, secdede başının üstüne oturan bir çocuğun rahatsız olmaması ve secdeden kalkarken onun düşme riski bulunduğundan dolayı rencide olmaması için secdeyi uzatmıştır.