Hz. Peygamberin Son Peygamber Oluşu

Hz. Peygamber, son peygamber olmasını şu şekilde ifade eder: “Benden önceki Peygamberler ile benim durumum, şu misalde olduğu gibidir: Bir adam, görkemli binâlar inşâ eder. onları güzelleştirir, süsler ve tamamlar. Fakat köşelerden birinde bir kerpici eksik bırakır. İnsanlar, onu gezip dolaşırlar ve çok beğenirler. Ancak, ‘Şuraya bir kerpiç konsaydı da, tamam olsaydı’ derler. İşte ben, o mükemmel binâyı tamamlayan kerpiç gibiyim.” ²⁶

Tasavvufî düşünce “hâtemu’n-nebiyyîn” ifadesini iki farklı okumayla birlikte değerlendirmiştir. O, Hz. Muhammed (sav), son peygamberdir ve hem de, nübüvveti mühürleyen kişidir.²⁷

Birisine nihâyet nedir?  diye sormuşlar da, insanın başladığı yere dönmesidir demiş!²⁸

İbn Arabî’nin varlık teorisinde başlangıç ve sonlar arasındaki ilişki, önemli bir yer tutar. Dairesel bir varlık anlayışında başlangıç sonda ortaya çıkar, sonlar başlangıçlara eklenir… Hz. Peygamber ilk varlıktır. Onun ontolojik bakımdan ilk, tarihsel bakımdan son peygamber olması, insanın varlık ve hakîkati bakımından ilk, fakat âlemdeki zuhûru bakımından son varlık olmasıyla uyumludur.²⁹

Peygamberlerden kalan mühürleri, Ahmed’in dini hürmetine kaldırdılar. Açılmamış kilitler vardı; onlar, “İnnâ fetahnâ” eliyle açıldı. O, bu dünyada da şefaatçidir, o dünyada da, bu dünyada insanı dine götürür, o dünyada cennetlere. Bu dünyada “Sen onlara yol göster” der; o dünyada “Sen onlara ay gibi yüzünü göster” der. Onun gizli âşikar işi, daima “Ya Rabbi, kavmime sen doğru yolu göster, onlar bilmiyorlar” demektir. Onun nefesiyle iki kapı da açıktır. Duası, iki âlemde de müstecâp olur. Ona benzer ne gelmiştir, ne de gelecek. Bu yüzden, son peygamber olmuştur.  Sanatında son derece ileri gitmiş bir üstadı görünce, bu sanat, sende bitmiştir demez misin?

Ey Peygamber! Mühürleri kaldırmak, kapalı kapıları açmaktasın, hâtemsin, bu iş, seninle ve sende bitmiştir. Can bağışlayanlar âleminde bir Hâtem’sin sen.

Hasılı, mühürleri kaldırma ve kapıları açmada Hz. Muhammed (sav)’in işaretleri, tamâmıyle açıklık içinde açıklıktır, açıklık içinde açıklıktır, açıklık içinde açıklık.³⁰

Yine Mevlânâ, Mesnevî’sinde Allah’ın “son Peygamber”e vaatlerini şöyle ifade eder:

Tanrı’nın lütufları, Mustafâ’ya vaatlerde bulundu da dedi ki: “Sen ölsen bile bu din, bu iman ölmez. Senin kitâbını, mucizeni ben yüceltirim, Kur’ân’dan bir şey eksiltmeye, ona bir şey katmaya yeltenen kişiye ben mani olurum. Ben seni iki cihânda da korurum. Sözünü kınayanları terk eder, onları hor hakir bir hâle korum… Sen, benden daha iyi başka bir koruyucu arama! Senin parlaklığını gün geçtikçe artırır, adını, altınlara, gümüşlere bastırırım. Senin için mimberler, mihraplar kurdururum. Ben seni öyle seviyorum ki, senin kahrın, benim demektir. Şimdi adını korkudan gizlice söylüyorlar, namaz kılacakları zaman gizleniyorlar. Melun kâfirlerin korkusundan dinin mağaralarda gizli kalıyor ya..

Bütün âlemi, minârelerle dolduracağım, kulların, şehirler alacak, mevkîler bulacak.Dinin balıktan aya kadar her tarafı kaplayacak. Kur’ân’ın Musa’nın asâsına benzer, küfürleri ejderha gibi sömürüp yutar. Sen, toprak altında uyursun ama o tertemiz söz asâ gibi her şeye agâhtır. Kast edenlerin elleri o asâya ulaşamaz. Uyu ey padişah uyu… Uykun mübârek olsun!³¹

Hz. Peygamberin vefatıyla son bulan “şeriat koyan nübüvvet”, kesin olarak mühürlenmiş, sona ermiştir. Muhammedî hakîkat, nasıl, Peygamberimiz gelmeden evvel, diğer Peygamberler vasıtası ile tarihe ışık tutmuşsa, Peygamberin vefatından sonra da onun vârisleri ile devam edecektir. Zaten “Bu ümmetin velîleri, önceki ümmetin nebîleri gibi” değil midir?³²

Son olarak Hz. Hüdâyî de şöyle diyor:

Dünyâ ve âhiret saâdetinin sermâyesidir Muhammed (sav)

Hz. Adem’in yaratılmasının maksadıdır Muhammed (sav)

Her ne kadar sûret olarak Âdem önce gelse de,

Gerçekte öncü ve önderdir Muhammed (sav)

Gerçi peygamberlik yüce bir makâmdır Hüdâyî,

Fakat hem Hâlık’ın dostudur Muhammed (sav)

Hem Hâtemu’l-enbiyâdır Muhammed (sav).³³