Sonpeygamber.info
Peygamber'in İzinde Gündelik Hayat
 

İyilerden Geriye Kalanlar

“İnsan ömrü bir namaz vakti kadardır” demişler. Doğduğumuzda kulağımıza okunan ezanın namazı biz ölünce kılınır. İşte bu ezanla namaz arasıdır tüm hayatımız. Ne yapacaksak o arada yaparız. Ölen, bu geçidi aşmış, sırasını savmıştır; eli yüreğinde bekleyen bizleriz.

Giden bizim için önemli. Sevdiğimiz biriyse eğer, arkasında kocaman bir boşluk bırakır. Hislerimizde, düşüncelerimizde, hatta gerçek dünyamızda koca koca boş kuyular açılmış da biz onların birinden ötekine yuvarlanıyormuşuz gibi olur. Ne aklımız çalışır ne de duyularımız. Efendimiz’in vefatında, Enes b. Malik (ra)’in ifadesiyle “gördüğü tüm günlerin en karanlığı” olan o günde, Hz. Ömer başta olmak üzere sahabenin çoğunun içine düştüğü boşluk hissi böyle bir şey olsa gerek. İşte böyle anlarda hislerine aklıyla, üzüntüsüne imanıyla galip gelmesini bilen bir akıldâneye ihtiyaç duyulur. Hz. Ebû Bekir gibi…

İçimizdeki iyiler gittiğinde, yeryüzündeki iyilik bir parça azalmış olur. Annelerin annesi Ümmü Eymen’den öğrendik ki asıl üzülecek şey budur. O damardan gelen mübarek hanımlar, sizden öğrenecek ne çok şeyimiz var!

Her birimizin neye üzülüp neye sevindiğimiz ve bunları dile getirişimiz kendine hastır. İnsanın mutluluğu da üzüntüsü de aklı kadardır. Neye sevinip neye üzüleceğini bilecek akla ve o aklın götürdüğü teslimiyete ulaşamamış olanlar içgüdüleriyle (nefisleriyle) sevinir ve üzülürler. Nefsin hoşuna giden şeylerle mutlu olur, nefislerine dokunan durumlarda koyu bir hüzne kapılırlar. Oysa aklıselim sahiplerinin üzüntüsü de sevinci de bambaşkadır.

Rasûlullah (sav)’ın “annemden sonra annem” dediği Ümmü Eymen, sevincini de üzüntüsünü de imanına bağlayabilmiş böyle akıllılardandı. Efendimiz’in vefatından sonra sahabe onu ziyarete gittiklerinde ağlar buldular. Kendilerine göre o evladını kaybettiği için ağlıyordu. Teselli edecek şeyler söylemeye kalktıklarında onlara yine akıllarını başlarına getirecek şu cümleyi söyledi: “Ben Rasûlullah (sav)’ın vefatına değil, vahyin kesilmesine ağlıyorum.” Oturup hep beraber ağladılar.

İçimizdeki iyiler gittiğinde, yeryüzündeki iyilik bir parça azalmış olur. Annelerin annesi Ümmü Eymen’den öğrendik ki asıl üzülecek şey budur. O damardan gelen mübarek hanımlar, sizden öğrenecek ne çok şeyimiz var!

 

Yorumlar

 
Bu yazıya henüz yorum yapılmadı. İlk yorumu siz yapmak için tıklayın.